Biesiada w Wielkiej Litworowej

Mieszkając w Bydgoszczy każdy wyjazd w Tatry to małe organizacyjne wyzwanie. Tym razem postanowiliśmy jechać samochodem. Jest średnio o połowę szybciej niż pociągiem, raptem 7,5 godziny za kółkiem. Na bramce do Doliny Kościeliskiej byliśmy o 6.00, zatem można było się trochę zdrzemnąć. Bez problemów dostaliśmy pozwolenia (do Litworki jeszcze były) i około godziny 9.00 ruszyliśmy do góry.

Można śmiało powiedzieć że pobiliśmy rekord świata w długości podchodzenia pod otwór. Pięć godzin to stanowczo za długo na podziwianie widoków i nawet 35 kilowe plecaki nie mogą nas usprawiedliwić.

Dlaczego takie ciężkie? - Ano żeby biesiadować trzeba mieć przy czym!

Zatem przy otworze byliśmy krótko przed 14.00. A tam wielka niespodzianka wisi w zardzewiałych karabinkach. Jaskinia jest zaporęczowana! Tu pytanie do Murzyna, - Co robią tam Bielskie poręczówki? Miało przecież ich tam dawno nie być. Po raz kolejny okazało się że nasze nowiutkie Beale muszą poczekać na swój chrzest jaskiniowy. Jednak mieć 250m liny w zapasie, to prawdziwy psychiczny komfort.

Zjechaliśmy za I Pięćdziesiątkę, czyli do zaplanowanego miejsca naszej biesiady. A tu zaczęła się prawdziwa kulinarna, jaskiniowa rozpusta. W miarę zmniejszania ciężaru naszych worów, cięższe robiły się nasze powieki. W końcu w blasku karbidówek, otuleni w ciepłe śpiworki, usnęliśmy twardo a mroczną scenerię wypełniało przeraźliwe chrapanie Micha.

O godzinie 23.00 postanowiliśmy wstać. Znowu coś przekąsiliśmy, tak dla dobrego samopoczucia, a potem ruszyliśmy dalej. Trawers nad Studnią Flacha przysporzył trochę wrażeń, potem przepinka przez węzeł na II Pięćdziesiątce, szybki Płytowiec i byliśmy na Starym Dnie. Zobaczyliśmy gdzie prawdziwi grotołazi kierują swoje kroki, kiedy chcą zasmakować Magla. My jednogłośnie stwierdziliśmy że na dzisiaj wrażeń wystarczy. Wracamy! I tak po krótkim postoju na małe "co nie co", z nory wyszliśmy około 7.00.

Tatrzański poranek przywitał nas piękną, słoneczną pogodą, którą delektowaliśmy się aż do powrotu do samochodu. Dopiero wtedy zaczęło lać. Po zjedzeniu "Zbójnickiego placka" zostało nam niecałe osiem godzin jazdy do domu.

Na koniec dodam że biesiada odbywała się w dniach 22 - 23.09.2001, a brali w niej udział:

Adam Rubaszewski